De enkelrietigen intrigerend een bank vooruit in 1795. ..Maar niet te zoetzinnig, hé dames ..
“In de eerste maat van de Symfonie met de paukenroffel valt deze verrassend genoeg en geheel onaangekondigd direct op. Dat dramatische gebaar vormt de inleiding tot een van Haydns oorspronkelijkste werken. Er volgt dan een rustige, langer aangehouden frase voor fagotten, celli en bassen die eenzelfde soort geheimzinnigheid ademt als het begin van Schuberts Onvoltooide. Later in het werk komt een meesterlijke reeks dubbele variaties voor op twee uit de volksmuziek afgeleide thema’s. Verder een mooi trio in het 3e deel waarin een intrigerend gebruik wordt gemaakt van de klarinetten en een finale die heel vernuftig is gebaseerd op één enkel thema.
…
De complete reeks komt het beste tot zijn recht in de wat oudere uitvoeringen door het Concertgebouworkest: Symfonieën no. 93, 94, 97, 99, 100 en 101. Davis (Philips 442.614-2) en no. 95, 96, 98,102, 103 en 104. Davis (Philips 442.611-2). Tweede keus bij de ‘traditionelen’: Dorati (Decca 452.256-2, 460.628-2 en 452.259/2). Maar er is minstens zoveel te zeggen voor verklankingen door dirigenten die een authentieker orkestklank nastreven, met name Brüggen met zijn Orkest van de XVIIIe eeuw (Philips 468.546-2). Heel verrassend en spannend is daar nog de tussenweg van Harnoncourt, ook met het Concertgebouworkest (Teldec 9031-73148-2, 2292-46331-2, 8.43301, 243,675-2 en 8.43752).
“
Sebastiaan, grijp je kans :
(gevonden via jouw link naar de Wikipedia, ivm Symfonie nr 103 dus)
“.. The orchestra was unusually large for the time, consisting of about 60 players. The task of directing the work was divided between the concertmaster Viotti and Haydn, who sat at a fortepiano. ..”
Zo’n dirigent achter de piano : het heeft wel iets. Als ik me niet vergis was het een gangbare praktijk in de barok. Maar zou het in dit geval –anno 1795 in Londen en bij een dergelijk werk- historisch wel correct zijn ?
Het doet me eigenlijk terugdenken aan de jazz –goden Count Basie en Ella Fritzgerald die ik in 1980 (?) in het PSK in Brussel vanop nauwelijks een paar meter mocht meemaken. Basie beperkte zich haast uitsluitend tot het tempo aangeven, en hier en daar een accentje extra in de verf zetten ; maar zijn orkest zorgde sowieso voor onvoorstelbaar vuurwerk, hier en daar voorzien van erg sobere maar sublieme commentaar van de ‘dirigent’ –lees : leader of the band- op de piano…
That’s the spirit ?
Ik denk dat ik me niet kan moeien op Marc zijn muzikaal niveau.
Laat ik de mooie solo in het tweede deel tot een goed eind brengen, dan zal ik al tevreden zijn
Reacties
De enkelrietigen intrigerend een bank vooruit in 1795. ..Maar niet te zoetzinnig, hé dames ..
“In de eerste maat van de Symfonie met de paukenroffel valt deze verrassend genoeg en geheel onaangekondigd direct op. Dat dramatische gebaar vormt de inleiding tot een van Haydns oorspronkelijkste werken. Er volgt dan een rustige, langer aangehouden frase voor fagotten, celli en bassen die eenzelfde soort geheimzinnigheid ademt als het begin van Schuberts Onvoltooide. Later in het werk komt een meesterlijke reeks dubbele variaties voor op twee uit de volksmuziek afgeleide thema’s. Verder een mooi trio in het 3e deel waarin een intrigerend gebruik wordt gemaakt van de klarinetten en een finale die heel vernuftig is gebaseerd op één enkel thema.
…
De complete reeks komt het beste tot zijn recht in de wat oudere uitvoeringen door het Concertgebouworkest: Symfonieën no. 93, 94, 97, 99, 100 en 101. Davis (Philips 442.614-2) en no. 95, 96, 98,102, 103 en 104. Davis (Philips 442.611-2). Tweede keus bij de ‘traditionelen’: Dorati (Decca 452.256-2, 460.628-2 en 452.259/2). Maar er is minstens zoveel te zeggen voor verklankingen door dirigenten die een authentieker orkestklank nastreven, met name Brüggen met zijn Orkest van de XVIIIe eeuw (Philips 468.546-2). Heel verrassend en spannend is daar nog de tussenweg van Harnoncourt, ook met het Concertgebouworkest (Teldec 9031-73148-2, 2292-46331-2, 8.43301, 243,675-2 en 8.43752).
“
Uit : http://www.musicalifeiten.nl/mini-vergelijkingen/h/haydn-de-12-londense-...
Sebastiaan, grijp je kans :
(gevonden via jouw link naar de Wikipedia, ivm Symfonie nr 103 dus)
“.. The orchestra was unusually large for the time, consisting of about 60 players. The task of directing the work was divided between the concertmaster Viotti and Haydn, who sat at a fortepiano. ..”
http://en.wikipedia.org/wiki/Symphony_No._103_(Haydn)
Zo’n dirigent achter de piano : het heeft wel iets. Als ik me niet vergis was het een gangbare praktijk in de barok. Maar zou het in dit geval –anno 1795 in Londen en bij een dergelijk werk- historisch wel correct zijn ?
Het doet me eigenlijk terugdenken aan de jazz –goden Count Basie en Ella Fritzgerald die ik in 1980 (?) in het PSK in Brussel vanop nauwelijks een paar meter mocht meemaken. Basie beperkte zich haast uitsluitend tot het tempo aangeven, en hier en daar een accentje extra in de verf zetten ; maar zijn orkest zorgde sowieso voor onvoorstelbaar vuurwerk, hier en daar voorzien van erg sobere maar sublieme commentaar van de ‘dirigent’ –lees : leader of the band- op de piano…
That’s the spirit ?
Ha Michel,
Ik denk dat ik me niet kan moeien op Marc zijn muzikaal niveau.
Laat ik de mooie solo in het tweede deel tot een goed eind brengen, dan zal ik al tevreden zijn
Sebastiaan